نوع مقاله : علمی ترویجی

نویسنده

عضو هیات علمی گروه ادبیات نمایشی دانشگاه هنر شیراز

چکیده

دهه ی پایانی قرن پیش، مقارن بود با انقلاب دیجیتال و شروع مباحثات پیرامون ارتباط دوطرفه میان هنرهای اجرایی و هنرهای رسانه ای. متعاقب ظهور پرفورمنس، تولیدات هنری خارج از حوزه ی تئاتر محبوبیت یافتند؛ از طرفی تخصصی بودن ژانر تئاتر کنار گذاشته شد و از طرفی ویژگی بارز این هنر یعنی زنده بودن و تأثیرات اجرایی آن در هنرهای دیگر نفوذ یافت. هدف این مقاله بررسی ارتباط دو طرفه میان هنرهای اجرایی و هنرهای بازتولیدی از طریق آنالیز و بررسی آثار گروه ایتالیایی استودیو اتزورو است که با تفحص بر رسانه های جدید، بر مبنای نگرش بینارشته ای(تئاتر، سینما، ویدیو، تولیدات تلویزیونی، اینستالیشن) با ایده ی همگن سازی تصاویر الکترونیک با محیط اجرا، ساخت صحنه های دوگانه و تربیت تماشاگر برای مشارکت در تولید، آثارشان را خلق می کنند. چه ارتباطی میان هنر اجرایی بی دوام و هنرهای رسانه ای که قابلیت بازتولیدی دارند وجود دارد، زنده بودن هنرهای اجرایی و غیر زنده بودن آثار رسانه ای چگونه و در چه ساختاری با هم تلفیق می شوند؟ این پژوهش به روش توصیفی ـ تحلیلی و با جمع آوری اطلاعات اسنادی و مشاهده ی مستقیم صورت گرفته است. مشاهدات این پژوهش نشان می دهد که در ارتباط دو سویه ی تئاتر با سینما، تلویزیون و ویدیو، تئاتر از محدودیت های صحنه ای ژانر خود فرا می رود تا خود را احیا و باز ابداع نماید و هنرهای رسانه ای نیز با ورود به صحنه ی زنده تئاتر، زنده و غیر بازتولیدی می شوند.

کلیدواژه‌ها