نوع مقاله: علمی ترویجی

نویسنده

دانشگاه ازاد اسلامی واحد تهران مرکز

چکیده

ارتباطات سلامت روایی، شکلی از ارتباطات اقناعی است که در آن یک پیام سلامت به شکل یک داستان واقعی یا غیر واقعی ارائه می­شود. این شکلِ ارائه در تقابل با ارائه آمار صرف است که به منظور ارتقای رفتارهای سلامت­محور انجام می­گیرد. در سال­های اخیر، فراتحلیل­های فراوانی درباره میزان تاثیرگذاری ارتباطات سلامت روایی انجام گرفته است؛ با این حال، فهم کامل­تر مکانیسم تاثیرگذاری روایت­های سلامت، نیازمند تحقیقات بیشتری است. بدین منظور، این بخش ویژه با بررسی ده مقاله پژوهشی اصلی، دانش تلفیقی و مسیر تحقیقاتی را در حوزه ارتباطات سلامت روایی به­دست می­دهد. مطالعات ارائه شده در اینجا، به تجربیاتی می­پردازند که واسطه تاثیرات روایت­ها بر پیامدهای سلامت بوده­اند. این مطالعات همچنین نقش عوامل تعدیل کننده­ای مانند پس­زمینه فرهنگی، شکل، محتوا و ویژگی­های بافت­محور را بررسی می­کنند. تمام مطالعات ارائه شده در اینجا کاربردهای مهمی برای نظریه «پردازش روایی و تاثیرات» دارند و برای طراحی پیام‌های ارتباطات سلامت موثر، ابزار کارآمدی هستند.    

کلیدواژه‌ها

Abbott, H. P. (2002). The Cambridge introduction to narrative. Cambridge, UK: University Press

  Braddock, K., & Dillard, J. P. (2016). Meta-analytic evidence for the persuasive effect of narratives on

              beliefs, attitudes, intentions, and behaviors. Communication Monographs, 83(4), 446–467.

              doi:10.1080/03637751.2015.1128555 

  de Graaf, A., Sanders, J., & Hoeken, H. (2016). Characteristics of narrative interventions and health

               effects: A review of the content, form, and context of narratives in health-related narrative

               persuasion research. Review of Communication Research, 4, 88–131. doi:10.12840/issn.2255-

              4165.2016.04.01.01

    Dillard, A. J., & Hisler, G. (2015). Enhancing the effects of a narrative message through experiential

              information processing: An experimental study. Psychology & Health, 30(7), 803–820.

              doi:10.1080/08870446.2014.996565

Fludernik, M. (2010). Towards a “natural” narratology (2nd ed.). London: Routledge

 Hinyard, L. J., & Kreuter, M. W. (2007). Using narrative communication as a tool for health behavior

              change: A conceptual, theoretical, and empirical overview. Health Education & Behavior, 34(5),

               777–792. doi:10.1177/1090198106291963

 Kreuter, M. W., Green, M. C., Cappella, J. N., Slater, M. D., Wise, M. E., Storey, D., . . . Woolley, S.

              (2007). Narrative communication in cancer prevention and control: A framework to guide

              research and application. Annals of Behavioral Medicine, 33(3), 221–235.

             doi:10.1007/bf02879904

 Shen, F. Y., & Han, J. X. (2014). Effectiveness of entertainment education in communicating health

             information: a systematic review. Asian Journal of Communication, 24(6), 605–616.

            doi:10.1080/01292986.2014.927895

 Shen, F. Y., Sheer, V. C., & Li, R. B. (2015). Impact of narratives on persuasion in health communication:

           A meta-analysis. Journal of Advertising, 44(2), 105–113. doi:10.1080/00913367.2015.1018467     Tukachinsky, R., & Tokunaga, R. S. (2012). The effects of engagement with entertainment.

            Communication Yearbook, 37, 287–321.

 van Laer, T., de Ruyter, K., Visconti, L. M., & Wetzels, M. (2014). The extended transportation-imagery

            model: A meta-analysis of the antecedents and consequences of consumers’ narrative

            transportation. Journal of Consumer Research, 40(5), 797–817. doi:10.1086/673383

 Yoo, J. H., Kreuter, M. W., Lai, C., & Fu, Q. (2014). Understanding narrative effects: The role of discrete

          negative emotions on message processing and attitudes among low-income African American

            women. Health Communication, 29(5), 494–504. doi:10.1080/10410236.2013.77600

  Zebregs, S., van den Putte, B., Neijens, P., & de Graaf, A. (2015). The differential impact of statistical and

            narrative evidence on beliefs, attitude, and intention: A meta-analysis. Health Communication,

30(3), 282–289.